NTFU Fietvrouwen
Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook
 
Nieuws

La Marmotte: twee fietsvrouwen vertellen over hun ervaringen

Wednesday, July 12, 2017

Twee weken geleden vond in Frankrijk de tocht der tochten plaats, de Marmotte. Deze cyclosportive wordt al sinds 1982 op de eerste zaterdag van juli verreden en is te vergelijken met een zware etappe van de Tour de France. In de bijna 175 kilometer van deze tocht zitten maar liefst vijf grote cols, te weten Col du Glandon, Col du Telegraphe, Col du Galibier, Col du Lautaret en als afsluiter Alpe d’Huez. Fietsvrouwen.nl sprak de afgelopen week met twee vrouwen die deze tocht in 2017 hebben gefietst. Vandaag vertellen Lisette Breur en Andrea van den Broek hoe zij zich hebben voorbereid op deze tocht en hoe ze de Marmotte hebben beleefd, ter inspiratie van toekomstige deelneemsters.

 

Hoe kom je op het idee om je in te schrijven voor zo’n loodzware tocht?

Lisette: "Mijn vriend reed op zijn 17e al voor het eerst de Marmotte (toen nog op eigen houtje, buiten het evenement om, puur om uit te rijden). Zijn ouders reden er dan achteraan met de auto. Sindsdien is die Marmotte eigenlijk altijd een terugkerend dingetje geweest voor hem. Toen wij elkaar zo'n 10 jaar later leerden kennen en een relatie kregen, deed hij voor het eerst mee aan het evenement. Ik heb toen twee edities langs de kant staan aanmoedigen, terwijl hij de Marmotte reed. Ergens in die periode heb ik uiteindelijk dan ook een racefiets gekocht. Ik had al wel zo'n sporthybride, maar dat ging me te langzaam. Bovendien begonnen die bergen toch wel te kriebelen en wilde ik mee met "de mannen" (mijn vriend en zijn broers), die bergen in. Na verloop van tijd begon mijn conditie te groeien en was de Marmotte een ultiem doel en grote uitdaging om voor te trainen. Ook de uitdaging om tijdens zo'n rit op jezelf aangewezen te zijn, het helemaal alleen moeten doen en die bergen te trotseren leek me fantastisch.”

 

Andrea: “Mijn vriend is een actieve fietser. Nadat ik hem leerde kennen ben ik ook weer gaan fietsen, eerst op de mountainbike en daarna ook op de racefiets. Hij wilde graag de Marmotte weer fietsen en ik besloot me ook in te schrijven om mezelf uit te dagen en mijn grenzen te verkennen. Ik ben geboren met een hemiplegie (spasme) en ben links beperkt qua beweging en kracht dus ik fietst voornamelijk met rechts (80-90%) Dat maakt het extra zwaar. Ik wist dan ook van de Marmotte dat het zwaar zou worden, maar door het optimisme en vertrouwen in mijn kunnen van mijn vriend besloot ik het gewoon te proberen. Opgeven kon altijd nog.”

 

 

(Andrea)

 

 

Hoe heb je je voorbereid op La Marmotte?

Lisette: “Van tevoren heb ik verschillende trainingsmethodes bekeken. Dit heb ik uiteindelijk verwerkt in een schema dat voor mij zowel praktisch als mentaal en fysiek te behappen was. Hiernaast heb ik een logboek bijgehouden waarin ik trainingsgegevens verwerkte en hoe de training voelde. Ik maakte steeds een korte planning vooruit, zodat ik niet op het moment zelf nog hoef te bedenken wat ik ga doen en niet als een kip zonder kop ga trainen. Ook stelde ik tussendoelen voor mezelf. Bijvoorbeeld hoeveel watt ik op een bepaald moment wilde kunnen trappen, of op welk gewicht ik wilde zitten. Op deze manier kon ik ergens naartoe werken binnen een afzienbare tijd.”

 

Andrea: “Ik heb me voorbereid door veel te fietsen (ook lange tochten), zodat de afstand geen probleem zou zijn. Ook heb ik regelmatig afgezien achter mijn vriend als ‘plakker’ om zo mijn grenzen op te zoeken. Tijdens de Marmotte zou het ook niet gemakkelijk zijn. Verder hebben we diverse (toer)tochten in België en Limburg gefietst om hoogtemeters te maken, waaronder in april de 240 kilometer van de Amstel Gold Race. Uiteindelijk zijn we twaalf dagen in Frankrijk geweest om te wennen aan de langere klims en de ultieme test was de Vaugany een week voor de Marmotte. Een trainingsschema heb ik niet gebruikt. Ik luisterde naar mijn lichaam en zorgde ervoor dat ik mijn spieren niet overbelaste. Bij twijfel wat wel en niet verstandig was overlegde ik met mijn vriend.”

 

Was je zenuwachtig op de ochtend voor La Marmotte?

Lisette: “Van tevoren had ik weinig zenuwen. De ochtend zelf was er op het laatste moment wat stress i.v.m. tijdtekort en ongetwijfeld ook wel zenuwen hoor. Het is toch waar je het hele jaar voor traint. Maar het was niet te vergelijken met vorig jaar. Ik wist nu wat ik kon verwachten en wist dat ik het aan kon! Dus het gevoel dat overheerste, was voornamelijk dat ik er enorm veel zin in had om die uitdaging weer aan te gaan. Mezelf tot het uiterste te pushen en te genieten van de dag. Nieuwsgierig ook naar wat de dag zou brengen, wat ik onderweg zou tegenkomen.”

 

Andrea: “Ik had wel slecht geslapen, maar dan meer omdat ik niet houd van de stress erom heen (op tijd zijn, niets vergeten). Eenmaal op pad was het genieten.”

 

Hoe heb je de dag zelf ervaren?

Lisette: “In de afdaling van de Glandon was het echt verschrikkelijk koud. Ik zat klappertandend op de fiets. Vorig jaar had het me wellicht wat paniek opgeleverd, nu vond ik het de rit juist heroïsch maken. Op de vlakke stukken was het dit jaar overigens wel lastiger om een groep te vinden, en moest ik echt zelf de gaten dichtrijden. Vorig jaar kon ik eerste vlakke stuk, van de Glandon naar de Telegraphe, op één lang lint wat meetoeren. Nu waren er vooral eenlingen en slechts wat kleine groepjes. Vorig jaar heb ik wel weer veel tijd verloren op die vlakke stukken, door veilig in andermans wiel te gaan hangen. Nu voelde ik me zeker genoeg om zelf ook kopwerk te verrichten en gaten dicht te rijden. Vorig jaar had ik dat nooit aangedurfd! De editie van vorig jaar, het hele jaar trainen en 3 ballons heeft me dus in alle opzichten sterker gemaakt en zelfvertrouwen gegeven, waardoor ik deze rit veel meer als "race" kon beschouwen, in plaats van een tocht om eens uit te rijden.”

 

Andrea: “De dag zelf was een bijzondere ervaring. Het was genieten, maar ook erg afzien. Het was erg koud en mistig de top van de Glandon en dat was wat minder. De klim van de Galibier vond ik geweldig en het afdalen was na iedere klim heerlijk. De beklimming van de Alpe d'Huez was zwaar maar daar kon je de bochten aftellen. De sfeer, het fietsen met 8500 anderen, de organisatie en de route zelf, ik had het niet willen missen. Een scherpe tijd was voor mij niet belang. De Marmotte uitfietsen was het belangrijkste. Het ultieme doel was voor mij om op tijd bij de voet van de Alpe d'Huez te zijn zodat ik nog naar boven mocht met officiële tijdregistratie. Dat heb ik uiteindelijk ook met nog maar 3 minuten te gaan gehaald!”

 

(Lisette)

 

Hoe vond je het om met zoveel fietsers tegelijk te klimmen én af te dalen?

Lisette: “Dit jaar mocht ik in een eerdere groep starten, om 7:00 uur. Hierdoor was het veel rustiger dan vorig jaar. Voornamelijk op de eerste klim, de Glandon, was er een groot verschil. Vorig jaar moest ik echt ruimte zoeken om te passeren en was een eigen tempo aanhouden lastig. Dit jaar was er genoeg ruimte om eigen tempo te rijden. Veel prettiger! Ook in de afdaling was dit erg prettig. Op de tweede klim, Col du Telegraphe, was ook nog een groot verschil met vorig jaar te merken. Veel rustiger ook, dus veel prettiger en goed eigen tempo aan te houden. Vanaf de Galibier lag het vorig jaar al genoeg uit elkaar om eigen tempo aan te houden. Vanaf hier dus weinig verschil te merken met vorig jaar.”

 

Andrea: “De beklimming van de Glandon was erg druk, daar moest je goed oppassen voor zwalkers en mensen die afstappen. Verderop viel de groep meer uit elkaar waardoor het meer ontspannen fietsen werd. Gelukkig fietste ik de hele dag redelijk achteraan waardoor het afdalen mee viel en het minder oppassen was voor de rest.”

 

Hoe voelde je je na afloop?

Lisette: “Bij de finish stonden mijn vriend, die 1,5 uur eerder gefinisht was, en mijn moeder samen met haar man te wachten. Zij waren speciaal voor mij uit Nederland gekomen. Trillend als een rietje nam ik een blikje cola aan van mijn moeder. De eerste minuten moest ik even bekomen, terwijl mijn vriend de pasta haalde. Tegen de tijd dat hij terug was, ging het alweer redelijk ok. Na de huldiging van de winnaars zijn we de Alpe tot halverwege afgedaald, om mensen aan te moedigen die nog op weg waren naar de finish. Daarna zijn we direct door naar huis gegaan om lekker bij te komen en te eten. Mijn benen vielen na de tijd niet tegen, ondanks de moeilijke laatste kilometers. Het slapen na zulke extreme ritten gaat altijd zeer moeizaam, maar ondanks dat voelden mijn benen de volgende dag nog redelijk fit. Ik heb toen een korte herstelrit gedaan. Die avond sloeg de vermoeidheid vervolgens wel in als een bom en heb ik even flink bijgeslapen. Die dag erna zaten we weer op de fiets voor een rustige rit bergop. Natuurlijk was ik alles behalve fris, maar ik merk wel dat mijn herstelvermogen beter wordt na verloop van tijd. Het is nog niet waar ik zijn wil, maar er zit zeker groei in!”

 

Andrea: “Mijn herstel duurde gelukkig niet zolang. Wel was het erg koud van de finish terug naar het chalet waar we zaten en dat trok in mijn spieren. Dus op wat spierpijn na en een zere kont van de lange tocht viel het erg mee.”

 

En, wat is je volgende grote doel?

Lisette: “Sowieso in augustus weer drie weken met de fiets naar het buitenland. De bestemming is nog niet helemaal bekend, maar sowieso weer een gedeelte in Bourg d'Oisans. En zeer waarschijnlijk dan Les 2 Alpes rijden, de granfondo. Dan in september misschien in Nederland nog iets. Maar dat weet ik nog niet helemaal. Het zou allemaal bonus en just voor fun zijn. Over het programma van volgend jaar ben ik druk aan het nadenken. Hangt er even vanaf hoe ik mijn najaar/volgend jaar ga invullen buiten het fietsen om. En dus in welke mate ik kan trainen. Ik heb wel weer wat nieuwe prikkels nodig ook, of althans, meerdere prikkels. Niet een heel jaar enkel op die Marmotte zetten. Gelukkig komen er steeds meer granfondo's e.d. (wat ik toch wel het mooist vind), waardoor er meer keus is. Ik moet dan wel echt de tijd hebben om daarvoor te trainen. Iets als The Ride lijkt me dus ook nog wel eens heel tof, maar niet voor komend jaar.”

 

Andrea: “Ik zou graag nog de Maratona des Dolomites willen fietsen, maar daar moet je voor worden ingeloot. Dat wil ik volgend jaar proberen. Verder wil mijn vriend graag de Marmotte Granfondo Pyreneeën fietsen dus wellicht dat we dat volgend jaar gaan proberen. Er zijn genoeg andere mooie tochten die we nog kunnen maken. Het is lastig kiezen. Nu eerst maar weer lekker fietsen in Zeeland. Met al die wind is dat al uitdagend genoeg.”



<< Terug naar nieuwsberichten  






nieuwsbrief


inloggen beheerders