NTFU Fietvrouwen
Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook
 
Leeshoek

Gek van de Mont Ventoux

Wednesday, August 2, 2017

Fietsvrouw Liske (49): “Ik móet elk jaar minimaal één keer de Mont Ventoux op, ook na mijn hartstilstand.”

 

Vijf jaar geleden stapte de Limburgse Liske voor het eerst op een racefiets. Het enthousiasme van haar man en zoon zorgde ervoor dat ze het wielrennen ontdekte. In 2013 ontdekte Liske voor het eerst de Mont Ventoux als buddy voor kinderen met een verstandelijke beperking. Sindsdien is ze zo gek van die berg, dat ze hem ook na haar hartstilstand regelmatig opzoekt. Dit jaar beklimt ze hem zelfs twee keer! Wij spraken met Liske over haar liefde voor deze bijzondere berg.

 

De eerste kennismaking met de Mont Ventoux

Met een man die actief is bij de plaatselijke wielerclub en een zoon die een tijdje onder een profcontract fietste, kon het niet anders dan dat Liske ook een keer op de racefiets terecht zou komen. Liske: “Het is fijn om een gezamenlijke hobby te hebben, omdat we tijdens onze jaarlijkse vakantie in Frankrijk vooral veel fietsen. Tijdens één van deze vakanties kwamen we op de camping in aanraking met deelnemers aan Equipe Mont Ventoux. Dat jaar beklom deze organisatie voor het eerst met negentien jongeren met een lichte verstandelijke beperking en uiteenlopende gedragsproblemen op de racefiets de Mont Ventoux. Het jaar erop hebben we ons aangemeld en werd ik samen met Sonja en Stefanie buddy van deze jongeren. We trainden dus samen met deze jongeren om hen voor te bereiden om de uitdaging op de Mont Ventoux. Het was zo mooi om hen te motiveren om vooral door te zetten dat ik er zelf ook steeds meer plezier in ging krijgen. Na deze eerste ontmoeting met de Mont Ventoux heeft die berg een bijzonder plekje in mijn hart ingenomen. Die berg roept je gewoon op om hem te beklimmen. De afgelopen jaren ben ik de berg al meerdere malen op geweest, o.a. voor borstkankeronderzoek, kika en voor de hersenstichting. En nu ik zelf gezondheidsproblemen heb is het helemaal een overwinning om boven te komen.”

 

Fietsen na een hartstilstand

Ruim een jaar geleden sloeg het noodlot toe en kreeg Liske een hartstilstand. Ondanks dat het wielrennen nu een stuk moeizamer gaat, zet ze toch door. Liske: “In het ziekenhuis kreeg ik sportrevalidatie en leerde ik hoe ik zo veilig mogelijk kan fietsen. Zo heb ik altijd nitrospray in het linkerachterzakje van mijn wielertruitje zitten, samen met mijn hartpasje. Ook heb ik een bandje om mijn arm met mijn gegevens. Dat weten degenen die met mij fietsen ook. En als ik me niet goed voel ’s ochtends, dan stap ik die dag niet op mijn racefiets."

 

Na haar hartstilstand is ze Liske ook alweer de Mont Ventoux op geweest. Liske: “Ik ben gelijk weer op de fiets gestapt, maar ik merk dat mijn conditie niet meer wordt wat het was. Mijn lijf heeft toch een flinke klap gehad en de medicijnen helpen ook niet mee. Op het moment kamp ik nog veel met hartritmestoornissen. In juni is mijn man 50 geworden. Hij wilde graag bovenop de Mont Ventoux ontbijten. Ik heb de auto halverwege de beklimming vanuit Malaucène gezet en ben vanaf daar naar boven gefietst. Het beklimmen van de Mont Ventoux gaat dan ook niet meer zonder te stoppen en in mijn eigen slakkentempo. Het viel tegen, maar ik heb het gedaan. Mijn man zegt dat ik boven kom op karakter. Ik ga geen uitdaging uit de weg, maar ik vervloek die berg wel duizend keer onderweg en vraag me dan af waarom ik het eigenlijk doe. Maar het vieren van de verjaardag van mijn man op deze voor ons zo bijzondere berg was het zeker waard.”

 

Gek van de Mont Ventoux

De volgende beklimming van de Mont Ventoux staat alweer met grote letters in de agenda van Liske geschreven. Liske: “Het is toch het bloed laten kruipen waar het niet gaan kan. Zolang ik de Mont Ventoux nog kan beklimmen, leef ik nog!”

 

Via de medebuddies met wie ze voor het eerst de Mont Ventoux beklom kwam Liske in aanraking met Ladies First Cycling in Maastricht. Met de andere dames van deze club bereidt ze zich nu voor op de eerstvolgende beklimming van de Mont Ventoux. Liske: Ik fiets minimaal twee keer per week mee. Soms spreken we onderling af om een keertje extra te gaan en soms slaan we over. Daarnaast fietsen we vaak samen toertochten. Het is een leuke groep meiden die verdeeld zijn in vier niveaus. Je kiest zelf per keer met welke groep je mee fietst.”

 

Heb jij ook een bijzonder (fiets-)verhaal? Laat het ons weten via onze Facebookpagina!

 

Ben jij ook op zoek naar een leuke fietsclub, waarmee je je kunt voorbereiden op jouw sportieve uitdagingen? Kijk dan eens naar het overzicht met verenigingen met een vrouwengroep op Fietsvrouwen.nl of naar het overzicht met alle verenigingen in Nederland op NTFU.nl



<< Terug naar nieuwsberichten  






 

Heb jij een leuk artikel, verhaal, activiteit, aanbieding of recept voor plaatsing op Fietsvrouwen.nl?

Insturen

File Size: 4096KB Maximum

File Size: 4096KB Maximum
 
CAPTCHA image
Enter the code shown above

inloggen beheerders